Kalbim Mantığıma Teslim

Az önce eşiyle boşanma kararı alan bir arkadaşımla görüştüm. Okuldan arkadaşım kendisi. Kendine özgü dolu dolu kahkahalarıyla yerini alırdı sohbet grubumuzun içinde. Ama şimdi o kahkahalar hayata tutunmaya, gücünü korumaya  ve küllerinden doğmaya adamış kendini.

Kolay değil. Boşandığında bitek yatağının diğer yarısı olmuyor ki değişen. Planların değişiyor, "bundan sonra"sıların, düzenin, düşüncelerin vs. Kalbinde onarmalar başlıyor, umrumda değil herkes istediğini desin desen de ona buna yapılacak açıklamalar hazırlanıyor. Çocuğun psikolojisi, velayeti, eğitimi, nafakası, boşanma süreci falan oldukça yorucu. Haliyle konuştuk uzun uzun, biraz teselli vermeye çalıştım, biraz anlamaya, ne yalan söyleyim biraz bende sövdüm onun kocasına.

Klasik olacak ama kimse boşanmak için evlenmiyor. O zamanki ruh haliyle, mantık çerçevesiyle bu tamamdır dediği kişiyle evlendi o da. Olur bu iş dedi, bu adamla yaşanır, hayat paylaşılır, çocuk yapılır, ömrüne katılır... Evlenmeden önce hergün beraber vakit geçirmek isteyen, güllerle çiçeklerle kapıya dayanan adam karısını evin bir köşesine atıvermiş sonraları, yemek bulaşık çamaşır nöbetlerine. Şimdi ise yeni cümlelerle, evliliğe dair çıkardığı dersler ve yeni notlar belki yeni kriterlerle karşımda buldum onu.

Herkes yaşayarak öğreniyor dedim ya, herkes kendi edindiği tecrübelerine dayanarak, kalbindeki yaralara bakarak bir bundan sonrası yada "şimdi olsa"lı bir madde ekliyor hayat listesine.

Telefon kapandı ve çoğu zaman olduğu gibi yine kendime döndüm. İç sesime kulak verdim, kendi hayat filmimi şöyle bi geriye saydım. Bende yüzleştim kendimle ve benim "şimdi olsa"lı cümlelerimle. Şimdi evlensem benim de ekleyecek maddelerim var kriter listeme.

Kalbimin önüne geçen, aşık olduğumda pır pır uçuşan o kelebeklere "dur hele noluyoruz" diyen, eşeğini sağlam kazığa bağlayan, yoğurdu üfleyerek yiyen... Yaşın ilerledikçe, hayatına günler, yaşanmışlıklar eklendikçe bakışın da değişiyor olaylara. Tabi bununla beraber evlendiğin adama da... Yaşamda karşına çıkacaklarla ilgili yılların kazandırdığı bir güç olsa da daha ürkekleşiyorsun adımlarını atmakta.

Kanın deli akmıyor bir kere, iki gün birlikte okul kaçamağı yaptığın kişi kankin olmuyor mesela, sırlarını en çok kendine saklamaya başlıyorsun tanıdıkça ve gördükçe. Eş seçiminde yaş ilerledikçe artan seçicilik var bide yaşanan günlerden, geçen ömürden nasibini alanlarda.

Mesela ben geriye dönüp şöyle bir baktığımda şaşıveriyorum bazen kendime. Vay bee bunu ben mi yapmışım, nasıl yapabilmişim cümleleri dökülüyor dilimden. Şimdi olsa yapmam dediklerimin yanında şimdi olsa yapamam dediklerimde birikiyor hayat satırımda. Alışkanlıkları değişiyor insanın, en yapmam dediklerinin içinde oluyor, "bizim zamanımızda"lı cümleler kurmaya başlıyor, yeni evleneklere nasihatleri oluyor zamanla. 

Şu an İstanbul geldi ilk aklıma. Kanım dediğim, canım dediğim, dost diye omzuna yaslandığım, çat kapı gidebildiğim insanların olmadığı; geleceği için günler öncesinden 5 çeşit börek 3 çeşit pasta 6 çeşit salata yapmam gereken misafirler ağırladığım gösterişin gırla yaşandığı, samimiyetin zerresini bulamadığım bu ortama gelemezdim sanırım ben. Ya sevdiği kız için şehrini değiştiren bir adam olurdu kocamla bizim hikayemizin adı yada öylece kalırdı iki küçük kol düğmesi misali. Eşimi daha sağlam duygularla, daha bikirmiş vefayla, ortak yaşanan acılarla, bol kahkahalarla, beraber geçen gece ve gündüzle altı yıldır hayatımıza anlam katan yavrumuzla sevsem de şimdi çok daha az cesaret ederdim onunla da olsa ailemin uzağında olmaya. Belki on yıl öncesinde dünyanın her yerine gidecek kalbim şimdi ince eleyip sık dokumadan bir adım bile atamıyor uzaklara.

Deli çağlarımızın deli kanı aldığı risklerle bazen sağlam vuruşlar yapsa da bazende deliliğine maruz kalıp "ahh keşke!" diye kazınıyor dilimize. Neyse yine de iyidir ahh keşkeler. Çünkü yön verirler "bundan sonra"mıza, artık yapmayacaklarımıza. Biliriz ki hatalar yine olsa da hayatımızda ayınısı asla yaşanmayacak bir daha.

Ama söylemeliyim ki iyiki deli akmış kanımda evlenmişim kocamla. Şimdi olsa bana göre dünyanın en iyi kocasını yok İstanbul'a gelemem, yok ailemi bırakamam duygusallığına kapılıp başkalarına kaptırmıştım Allah muhafaza. Aferin Seda! Bu kocaman iyiki bir ömür yetsin inşallah sana.

Bu Yazı: yine olsa yine bunları yazar mıydım diye düşündü ama yıllar öncesindeki gibi içinden geleni yaptı. BU yazının kriterleri değişti ama yüreği hep aynı kaldı.

Etiket :  boşanmak , yeni kararlar , olgunlaşmak , evlilik kriterleri , eş seçimi 

0 yorum

Yorum Ekle

Yorumunuz

  1.